— Albercie? Kiedy przyszedłem do ciebie z obliczeniami, martwiliśmy się, że wywołamy reakcję łańcuchową, która zniszczy cały świat... — Pamiętam doskonale. Co w związku z tym? — Myślę, że ją wywołaliśmy. Ten wieńczący Oppenheimera dialog pozostał ze mną po seansie aż do dziś i nie bez powodu otwieram nim recenzję Odysei  Christophera Nolana. Odnoszę bowiem wrażenie, że to film, który powstał w pewnym sensie jako rozwinięcie głównej idei poprzedniego obrazu reżysera. I choć ekranizacja poematu Homera to kulminacja wielu motywów z dotychczasowej nolanowskiej twórczości, u jej rdzenia leży opowieść o człowieku, który jak Oppenheimer dokonał rzeczy wielkiej, ale jednocześnie straszliwej. To historia mężczyzny, który nade wszystko przepełniony jest żalem.

Pora na ostatnią (tym razem na serio!) notkę potofifestową. Opowiem w niej o trzech filmach, które obejrzałem ostatniego dnia festiwalu. Będą to produkcje z Włoch, Japonii oraz Belgii.

Czas na… przedostatnią część moich krótkich potofifestowych przemyśleń. Teoretycznie miałem już dziś zakończyć ten cykl i opowiedzieć aż o siedmiu filmach, ale… troszkę się rozpisałem, a nie chcę Was męczyć ścianą tekstu na grubo ponad 1000 słów. Dlatego przed Wami omówienie tylko czterech seansów, a o pozostałych trzech opowiem już w przyszłym tygodniu.

W drugiej notce z potofifestowymi przemyśleniami opisuję kolejne filmy, które miałem mniejszą lub większą przyjemność obejrzeć podczas tegorocznej edycji festiwalu.

W piątek dobiegł końca 24. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Tofifest. Nazwa bloga zobowiązuje, więc jako totalny maniak i filmoświr w ciągu siedmiu dni trwania festiwalu obejrzałem 17(!) różnych filmów — zarówno z pasm konkursowych, jak i spoza nich. Przed Wami pierwsza część krótkich poseansowych przemyśleń, gdzieniegdzie wspieranych spostrzeżeniami twórców, którzy gościli na festiwalu i spotkali się z publicznością po pokazach.

Kolejny rok, kolejne Oscary. Na blogu nie ukazał się tekst na temat zeszłorocznej edycji (byłem akurat w trakcie przeprowadzki), ale w tym roku nie mogłem odpuścić, więc przed Wami omówienie gali — w takim formacie, w jakim przygotowałem dla Was teksty o Critics’ Choice Awards , Złotych Globach i Actor Awards .

Po przerwie od notek powracam z krótkim omówieniem tegorocznych Actor Awards (do tej pory znanych jako SAG Awards). W tym roku nagrody aktorskie są wyjątkowo nieprzewidywalne, a jedyną pewniaczką do Oscara wydaje się chyba tylko Jessie Buckley. Dlatego ciekaw byłem, jak po wyborach m.in. Critics’ Choice Association, Golden Globe Foundation i Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych ukształtuje ten wyścig rozdanie nagród przyznawanych przez aktorów dla aktorów. No i oczywiście aktorzy namieszali. Ale od początku.

W zeszłym tygodniu zapowiadałem, że ze Złotych Globów może zrobię livebloga, ale… ostatecznie powracam do takiego samego formatu, jak przy Critics’ Choice Awards. Przed Wami więc krótkie podsumowanie ceremonii rozdania jednych z najbardziej rozpoznawalnych nagród filmowych, serialowych i… od tego roku również podcastowych.

Witajcie w pierwszej tegorocznej (i pierwszej od daaaawna!) notce . Początek roku to zawsze również początek sezonu nagrodowego, a dziś w nocy odbyło się rozdanie moich ulubionych (do dziś 😆) Critics’ Choice Awards. To niekoniecznie zawsze dobry prognostyk przed Oscarami, ale przeważnie ciekawe spojrzenie na kształtujące się przedoscarowe trendy. Zamiast livebloga, jak to zwykle robiłem, postawiłem tym razem na tradycyjny wpis z podsumowaniem i kilkoma komentarzami.

Luty był dla mnie chyba najmniej popkulturowym miesiącem w tym roku, bo większość czasu spędziłem na przygotowaniach do przeprowadzki. Ale z kilkoma rzeczami udało mi się zapoznać, a kilka z nich to prawdziwe perełki.

Muszę uczciwie przyznać, że w zeszłym roku i przez pierwszą połowę tego nie pisałem tyle, ile chciałem. I o ile chęci mi nie brakuje, to problem jak tkwi w natłoku obowiązków, braku umiejętności organizowania czasu i życiowych zawirowaniach. Bloga nie chcę jednak porzucać, dlatego wciąż myślę, jaką formę mogłyby przyjmować moje teksty, żebym mógł opowiadać Wam jak najwięcej o moich popkulturowych odkryciach i jednocześnie nie musiał siedzieć przed ekranem laptopa do rana. I stąd pomysł, by wykorzystać króciutkie recenzje, które i tak wrzucam do sieci (na Letterboxd , Serializd , Backloggd i Goodreads , gdzie możecie mnie śledzić), nieco je rozbudować i po upływie każdego miesiąca roku publikować popkulturowy pamiętnik. W ciągu najbliższych tygodni zamierzam wrzucić takich sześć. Dziś pora na część styczniową.

We wtorek równolegle rozpoczęły się dwa festiwale filmowe, na które chciałbym zwrócić dziś Waszą uwagę.